Ζώντας σε μεγαλούπολη

Συννεφόλεξο, με αφορμή το κείμενο "Στην εποχή του τσιμέντου και της πολυκατοικίας" της Μαρίας Ιορδανίδου.

Συννεφόλεξο

Ο αστικός τρόπος ζωής στις σύγχρονες μεγαλουπόλεις

Αθήνα, μια σύγχρονη τσιμεντούπολη

Το να ζεις στην πόλη δεν είναι και από τα πιο ωραία πράγματα. Συχνά οι άνθρωποι που ζουν εκεί αντιμετωπίζουν προβλήματα, τόσο με τον τόπο όπου ζουν, όσο και με τους ανθρώπους. Ένα μεγάλο πρόβλημα που αντιμετωπίζουν είναι η ηχορύπανση. Οι άνθρωποι δεν μπορούν να κοιμηθούν ή να ξεκουραστούν ή να διαβάσουν από τον θόρυβο που προέρχεται από τους “γείτονες” ή από τον δρόμο.

Ένα άλλο πρόβλημα που αντιμετωπίζουν οι κάτοικοι των μεγαλουπόλεων είναι η αποξένωση. Πολλοί από αυτούς που μένουν σε μια πολυκατοικία  ίσως και να μην έχουν γνωριστεί ποτέ. Μπορεί κάποιος  ένοικος να σου ζητήσει βοήθεια, εσύ όμως δεν τον ξέρεις. Έτσι αρχίζουν οι άνθρωποι να μην εμπιστεύονται τον συνάνθρωπό τους και να είναι επιφυλακτικοί.

Ένα παιδί παραπονιέται για τη  ζωή στην πολυκατοικία

Μαμά, δεν αντέχω άλλο να ζω εδώ. Όλα είναι τόσο ψεύτικα και ξένα. Μένουμε δύο μήνες εδώ, και δεν έχω γνωρίσει ούτε έναν ένοικο από την πολυκατοικία. Και  σαν να μη φτάνει αυτό, με όλη αυτή την ενοχλητική φασαρία  δεν μπορούμε να συγκεντρωθούμε. Από τον δρόμο όλο περνάνε αμάξια και μηχανάκια, και αυτό το μωρό των από κάτω όλο κλαίει. Πού θα πάει αυτό; Έχουμε καταντήσει όλοι ξένοι. Προχθές που κατέβηκα κάτω, είδα δύο μεθυσμένους να μπαίνουν στην πολυκατοικία παραπατώντας, και φοβήθηκα. Δεν ήξερα ποιοι ήταν. Το καταλαβαίνεις;

Έπειτα, δεν  μου δίνει κανείς σημασία, ούτε εσύ ούτε ο μπαμπάς. Όλο δουλεύετε και φωνάζετε, και εγώ κάθομαι εδώ κλεισμένη σε αυτή τη “φυλακή” Σε αυτό το σημείο φτάσαμε. Βαρέθηκα πια και το σπίτι και εσάς και ΟΛΑ! Καλύτερα να ζούσαμε στο χωριό! Εκεί τουλάχιστον θα ήταν διαφορετικά μακριά από όλη αυτή τη βαβούρα. Είχαμε και την αυλή με τον κήπο, έπαιζα εκεί με τις φίλες μου...